ابتدا به مدل های رایج دوچرخه و سپس به مدل های خاص دوچرخه کوهستان، که برای همان رشته طراحی شده و مورد استفاده علاقه مندان این رشته قرار می گیرد اشاره می کنیم:

 

دوچرخه شهری (Urban):

این دوچرخه، رایج ترین نوع دوچرخه در گذشته و حال بوده و هم اکنون نیز در بسیاری از شهر ها مورد استفاده قرار می گیرد. دوچرخه های فونیکس 28" چینی یا همان دوچرخه های پکنی، معروف ترین و آشنا ترین این مدل دوچرخه ها، حداقل در ایران هستند.

البته مدل های جدید آن ها بسیار شبیه دوچرخه کوهستان هستند. از خصوصیات این دوچرخه ها بدون دنده بودن آن ها است که استفاده از آن ها را در خیابان های بدون شیب امکان پذیر می سازد. البته افرادی هستند که مسیر های شیبدار را هم از آن استفاده می کنند؛ امّا این کار مستلزم صرف انرژی بسیار زیادی است. از دیگر خصوصیات این دوچرخه ها داشتن گلگیر جهت آب های جاری در خیابان ها، مخصوصاً هنگام بارندگی می باشد. سبد روی دوچرخه و زین پهن و بزرگ نیز از دیگر خصوصیات این دوچرخه ها می باشد که همگی این ها می تواند باعث سنگین شدن دوچرخه شود. در مدل های جدید از دنده و دوشاخ کمک دار استفاده شده است که سبب راحتی و آسایش دوچرخه سوار را فراهم آورده اند.

 

دوچرخه های توریستی (Hybrid):

این مدل دوچرخه مخصوص آن دسته افرادی است که تمایل به مسافرت با دوچرخه دارند. این دوچرخه ها ما بین کورسی و کوهستان می باشند، طوری که لاستیک آن ها کمی از کورسی کلفت تر، از کوهستان نازک تر و هم  چنین دارای عاج کمتر به جهت کاهش اصطکاک با جاده می باشد. مدل های توریستی در جلو و عقب دارای کیف و گلگیر می باشند. فرمان و سیستم دنده ی آن ها نزدیک به دوچرخه کوهستان می باشد. این دوچرخه ها برای جاده های آسفالت فوق آلعاده می باشند و به گونه طراحی شده اند که در جاده های خاکی بدون سنگلاخ و شیب هم به توان از آن ها استفاده کرد. برای افرادی که علاقه مند به رکاب زدن طولانی می باشند و علاقه ای  به رکاب زدن در جاده های خاکی ندارند، این مدل ها فوق العاده هستند. به خصوص برای پیمودن مسافت های طولانی شهر به شهر و دور کشور، قارّه و دنیا.

 

دوچرخه های کورسی- جاده (Road):

این مدل دوچرخه به سبب نازکی لاستیک ها، فرمان پائین، فرم قرار گرفتن دوچرخه سوار روی دوچرخه و همچنین وزن کم دوچرخه که برای کاهش اصطکاک دوچرخه و دوچرخه سوار با زمین و هوا و سرعت گرفتن و استفاده از حداکثر سرعت طراحی شده اند، مناسب جاده هستند.

البته باید مراقب ناهمواری ها مثل شیار، شکاف، چاله و برآمدگی های (سرعت گیر) موجود در جاده باشید، زیرا با کوچکترین ناهمواری جاده، طوقه های این چرخ ها ضربه دیده و کج می شوند.

مسابقات زیادی در این رشته، هر ساله در دنیا برگزار می گردد، که مشهور ترین آن ها توردوفرانس، دور اسپانیا و ... می باشد.

 

دوچرخه های BMX:

از این دوچرخه ها برای انجام حرکات نمایشی نظیر پرش از پله ها و موانع در شهرها استفاده می شود؛ طوقه های کوچک و پر پره و لاستیک های با عاج و مقاومت خاص (جهت بالا بردن مقوامت چرخ ها)؛ فرمان و ترمزهای مخصوص و همچنین پدال (جا پایی) های ثابت اضافی در دو طرف توپی های چرخ جلو و عقب و زین پایین (جهت انجام حرکات نمایشی بهتر)؛ تک سرعته بودن، تنه بدون فنر (خشک) و کرومولی و قامه های بلند نسبت به تنه، رسیدن به سرعت بالا در پیست و حرکات نمایشی را برای این مدل دوچرخه را سبب می شوند.

 

دوچرخه های کوهستان (MTB):

این دوچرخه ها دارای لاستیک زخیم و عاجدار می باشند، که باعث بالا رفتن اصطکاک با زمین و حرکت بهتر در محیط های کوهستانی می شود. فرمان صاف این دوچرخه ها به سبب دید بهتر، سبب کنترل بهتر آن ها می شود. کمک فنرها ضربه ها را می گیرند و دنده های زیاد به پشت سر گذاشتن شیب های تند کمک زیادی می کنند. ترمزهای مقاوم این مدل دوچرخه ها نیز در سراشیبی های کوهستان عملکرد خوبی از خود نشان می دهند. این رشته دارای چهار زیر مجموعه مشهور می باشد.

کراس کانتری(XC):

 این رشته به سربالائی رو بودن مشهور است و جزء پر طرفدارترین رشته های دوچرخه کوهستان می باشد. از ویژگی های منحصر به فرد آن ها، سبکی، کمک فنر در جلو دوچرخه (دوشاخه)، زین باریک و دنده های زیاد می باشد.

زین باریک در مسافت های طولانی موجب راحتی فرد می شود و کمک جلو ضربه ها را می گیرد. به دلیل اتلاف انرژی دوچرخه سوار، از کمک بدنه استفاده نمی شود، مگر این که کمک بدنه قابلیت قفل شدن داشته باشد.

 

دانهیل (Downhill) :

این رشته به سرپاینی رو بودن مشهور است. از ویژگی های خاص این دوچرخه ها، مقاوم بودن و در نتیجه سنگین بودن آن ها است، که در سراشیبی ها کنترل آن به سبب سبک بودن از دست فرد خارج نشود. از ترمزهای قوی دیسک-روغن جهت توقف سریع و لاستیک های پهن برای بالا بردن سطح اصطکاک و تک طبق بودن و کمک های با قابلیت بازی بالا برای بالابردن ضریب امنیت فرودهای چند متری استفاده می شود. دوچرخه سوار این رشته نیز لباس های خاص خود را دارد تا به سبب زمین خوردن آسیب نبیند

 

فری راید (Freeride):

ما بین کراس کانتری و دانهیل است و مناسب تورها و گشت گذار در طبیعت؛ دارای کمک فنر در جلو و همچنین کمک بدنه می باشد و وزنی کمی سنگین تر از کراس کانتری دارد و کاربردهای دو مدل را به طور متوسط دارا می باشد .

 

دوچرخه های تریال (TRIAL):

این رشته از تلفیق دوچرخه کوهستان با دوچرخه BMX به وجود آمده و علاقه مندان می توانند  با دوچرخه تریال حرکات نمایشی در محیط کوهستان را تجربه کنند.

در تریال اصل بر تعادل است. در این رشته دوچرخه سوار بیشتر با انجام حرکات تعادلی و جفت کشیدن ها، دو چرخه را از روی یک مانع به روی مانعی دیگر می پراند. این موانع هم می توانند مصنوعی باشند، مثل محیط های شهری و پارک ها و هم طبیعی مثل صخره ها. عموما حرکات اکروباتیک و پرش های خیلی خاص و حرکات تعادلی مانند ثبت رکود بالا رفتن از 747 پله، به علت طراحی خاص دوچرخه تریال تنها با این دوچرخه امکان پذیر است و نمی توان با BMX  آن را انجام داد.

از دیگر خصوصیات آن توانایی رکاب زدن در سربالای است و می تواند از مزایای یک دوچرخه کوهستان به مانند سیستم دنده و ترمز دیسک و کمک فنر و غیره به خوبی بهره ببرد.

به علت رسیدن به تعادل مطلوب، تنه این دوچرخه ها کوتاه و دارای شیب تنه زیاد بوده، که از نشانه های بارزشان می باشد و همچنین باید استحکام قابل قبول برای انجام حرکات نمایشی را داشته باشند. تعداد پره های چرخ در این دوچرخه ها زیاد بوده تا در پرشها آسیب نبیند، لاستیک ها نیز باید تحمل پرش ها و حرکات نمایشی را داشته باشند. بیشتر اوقات چون دوچرخه سوار از زین استفاده نمی کند، زین و لوله زین را حذف می کنند.

 

تا روزی دیگر و مبحثی دیگر خدانگه دار. 

 

 


 

Writen by Bicyclerun in 87/06/28 6:59 PM | لينک ثابت